Komitet Samoobrony Społecznej „KOR” (KSS „KOR”) – polska organizacja opozycyjna funkcjonująca od 29 września 1977 do 23 września 1981 roku. Powstał w wyniku przekształcenia Komitetu Obrony Robotników, po uwolnieniu w lipcu 1977 r. represjonowanych robotników, a więc spełnieniu najważniejszych celów, dla których KOR powołano. Organizacja ta, poza pierwotnym celem, tj. udzielania pomocy osobom represjonowanym przez władze Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, stała się też ośrodkiem inspiracji i formowania zasad działania szerszego ruchu demokratycznego części środowisk opozycyjnych PRL oraz miała wpływ na rozwój wydarzeń Sierpnia 1980 i powstania NSZZ „Solidarność”.
Powstanie i cele 29 września 1977 roku odbyło się zebranie KOR-u, na którym przyjęto tekst „Deklaracji Ruchu Demokratycznego” oraz podjęto uchwałę o przekształceniu Komitetu Obrony Robotników w Komitet Samoobrony Społecznej „KOR”. Do KSS KOR przystąpili wszyscy członkowie KOR oprócz trzech, którzy działali już w Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela. Celem Komitetu była walka o praworządność i obrona obywateli przed nadużyciami władzy oraz działanie na rzecz instytucjonalnego zabezpieczenia wolności obywatelskich i wspieranie inicjatyw społecznych, które temu służyły.