W 1944 brał udział w walkach o Wilno.
Po zakończeniu działań wojennych wznowił studia na działającym jeszcze Uniwersytecie Stefana Batorego; rychłe zamknięcie uczelni przez władze radzieckie pozwoliło mu jedynie na ukończenie pierwszego trymestru drugiego roku. W sierpniu 1945 jako repatriant trafił do Warszawy, gdzie za rekomendacją dawnych wileńskich profesorów mógł podjąć naukę od trzeciego roku studiów w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. Jeszcze jako student został w 1947 asystentem wybitnego specjalisty łąkarstwa Jana Grzymały, a rok później uzyskał dyplom ukończenia Szkoły Głównej. Przeniósł się wówczas do Skierniewic, gdzie nadal w charakterze asystenta SGGW prowadził razem z żoną stację meteorologiczną.
W latach 1951–1953 pracował w Instytucie Uprawy, Nawożenia i Gleboznawstwa w Warszawie, a od 1953, po przeniesieniu całego Działu Użytków Zielonych do nowo stworzonej placówki – w Instytucie Melioracji i Użytków Zielonych w Falentach. Był tam do 1960 kolejno starszym asystentem i adiunktem. W 1960, już z dyplomem doktorskim (obronionym w 1959 na Wydziale Rolnym SGGW), objął po śmierci prof. Grzymały kierownictwo Zakładu Użytków Zielonych w Instytucie Melioracji i Użytków Zielonych.