W 23 lutego 1942 do organizowanej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty 6 DP odszedł do Szachrizjabs na stanowisko komendanta mjr Mieczysław Baczkowski wraz z kpt. J. Harnerem i por. E. Raczko oraz kandydaci na podchorążych. Po przybyciu na miejsce pułk przystąpił do intensywnego szkolenia. Wyznaczono żołnierzy na kurs kierowców i skierowano ich do 6 dywizjonu samochodowego. W rejonie gdzie pułk przybył napotkano na miejscu duże grupy polskiej ludności cywilnej. Wobec napływu wojska przybyła tu dużych ilościach z terenu całego ZSRR dalsza ludność cywilna, w tym rodziny żołnierzy. Żołnierze pułku zrezygnowali z części pożywienia i przekazywali jego część poprzez zawiązany Komitet Opieki Społecznej dla ludności cywilnej. Na terenie pułku znajdowały zatrudnienie kobiety, jako praczki i sprzątaczki pracujące w zamian za żywność i odzież. Pracami na rzecz pułku, pomocą żywnościową, medyczną i opieką zajmował się kwatermistrz pułku mjr Ludwik Wilczyński. Zorganizowano przy pułku przedszkole i dom starców. 26 marca 1942 transportami kolejowymi do Krasnowodska odjechała część ludności cywilnej i wyznaczony kontyngent żołnierzy jako nadwyżki, a stamtąd drogą morską do Pahlevi w Iranie, skąd dalej przez Irak na teren Bliskiego Wschodu. Brak jarzyn i tłuszczów pociągał wzrost zachorowań, szczególne na malarię.