Młody Andronik nakazał zabić z zasadzki człowieka, którego uważał za swego rywala. W wyniku omyłki, z rąk służących, zginął młodszy brat Andronika, Manuel. Wiadomość o tragedii przyspieszyła śmierć złożonego ciężką chorobą w Tesalonice ojca, Michała IX (12 października 1320). Na wieść o tym rozgniewany Andronik II pozbawił wnuka praw do tronu i w 1321 chciał go postawić przed sądem patriarchy i senatu KonstantynopolaM.J. Leszka, Andronik II, [w:] Paleologowie, seria: „Dynastie świata”, Warszawa 2011, s. 26–29..
Walka o władzę I wojna domowa Wydziedziczony Andronik wystąpił przeciw dziadkowi na czele silnej opozycji. Po jego stronie stanęła młoda arystokracja bizantyńska: Jan Kantakuzen, wywodzący się z Kumanów, a spokrewniony przez matkę z dworem cesarskim Syrgianes oraz dowódcy wojsk z Tracji i Macedonii Teodor Synaden i Aleksy Apokauk. Kantakuzen wykorzystał nabyte wcześniej za duże pieniądze stanowisko w administracji Tracji, do organizowania oporu przeciw rządowi w Konstantynopolu. Młodego Andronika poparła ludność Tracji zmęczona niepowodzeniami Andronika II i prowadzoną przez niego polityką oszczędności. Na Wielkanoc 1321 cesarz stanął na czele armii zebranej w Adrianopolu. Zebrana przez młodego Andronika armia, pomaszerowała tymczasem pod dowództwem Syrgianesa na Konstantynopol.