W rundzie finałowej wygrała cztery z pięciu pojedynków, przegrywając jedynie z Sowietką i brązową medalistką Galiną Gorochową.
Podczas mistrzostw świata w Buenos Aires w 1962 roku wspólnie z Irene Camber, Bruną Colombetti, Giovanną Masciottą i Nataliną Sanguinetti zdobyła brązowy medal w turnieju drużynowym. W tej samej konkurencji zdobywała także brązowe medale na mistrzostwach świata w Gdańsku (1963) i mistrzostwach świata w Paryżu (1965). Ponadto zdobyła również srebrny medal w turnieju indywidualnym na mistrzostwach świata w Montrealu (1967), plasując się tylko za Aleksandrą Zabieliną z ZSRR.
Jej ojciec Saverio Ragno był szpadzistą i florecistą. Jej mężem w 1969 roku został Gianni Lonzi, reprezentant Włoch w piłce wodnej. Para poznała się na ceremonii zakończenia igrzysk w 1960 roku, zaś do ich kolejnego spotkania doszło na kolejnych igrzyskach. Romans Ragno i Lonzi wybuchł podczas „tygodnia przedolimpijskiego” zorganizowanego w 1967 roku, na rok przed igrzyskami w 1968 roku w Meksyku. Był to wyjazd aklimatyzacyjny, bez rozgrywania zawodów sportowych, który zorganizowano po to, aby włoscy zawodnicy przyzwyczaili się do specyficznych warunków tam panujących (wysokie położenie względem poziomu morza).