Jan ścinawski (ur. między 1296 a 1300, zm. 7 października między 1361 a 1364) – książę głogowsko-żagański z dynastii Piastów. W latach 1312–1317 wspólnie z braćmi Henrykiem IV Wiernym i Przemkiem współrządca nad Żaganiem i Ścinawą, a w latach 1312–1314 także w Poznaniu, od 1316 lub 1317 samodzielny książę ścinawski, od 1329 dziedziczny lennik czeski.
Życiorys Jan był czwartym pod względem starszeństwa synem Henryka III głogowskiego i Matyldy brunszwickiej. Datę jego narodzin ustala się na lata między 1296 a 1300K. Jasiński, Rodowód Piastów śląskich, wyd. II, Kraków 2007, s. 368.. W chwili śmierci ojca był jeszcze małoletni, w związku z czym znalazł się pod opieką matki i starszego brata Henryka.
29 lutego 1312 nastąpił pierwszy podział księstwa, w wyniku którego Henryk, Jan i Przemko otrzymali zachodnią część dziedzictwa z Żaganiem, Ścinawą i Poznaniem. W przyszłości po śmierci matki do dzielnicy braci miał być dołączony również Głogów. Pozostałą część dziedzictwa z Oleśnicą, Kaliszem i Gnieznem przejęli dwaj pozostali bracia – Konrad i Bolesław. Okres wspólnych rządów książąt stał pod znakiem utraty Wielkopolski na rzecz Władysława Łokietka.