Nie posiadając katolickich wspólnot rytu bizantyjskiego Białorusini przystępowali do wspólnot obrządku łacińskiego, chociaż w wielu sprawach pozostawali wierni tradycji swojego pierwotnego obrządku.
Pomiędzy I a II wojną światową część Białorusinów zaczęło na nowo organizować Kościół greckokatolicki. W 1931 roku papież wyznaczył swojego wizytatora apostolskiego dla Białorusinów grekokatolików na terenie Polski w osobie biskupa Mikołaja Czarneckiego, zmarłego w 1956 roku.
Sytuacja unitów uległa ponownie skrajnemu pogorszeniu z chwilą zakończenia II wojny światowej i ponownego przyłączenia Białorusi w jej znacznie powiększonych granicach do Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich.
W 1939 roku biskup Mikołaj Czarnecki został wyznaczony przez metropolitę Andrzeja Szeptyckiego dla czasowego wykonywania obowiązków egzarchy Kościoła greckokatolickiego na Białorusi. 1940 roku Antoni Niemancewicz SJ został mianowany przez arcybiskupa Szeptyckiego egzarchą Białoruskiego Kościoła Greckokatolickiego.
W 1942 roku Antoni Niemancewicz został aresztowany przez Niemców. Zmarł 6 stycznia 1943 roku śmiercią męczeńską w szpitalu więziennym Sicherheitsdienst w Mińsku[Я. Усошын]. Новы дакумент пра лёс Экзарха Антона Неманцэвіча. „Царква”, 2004, № 3 (42), с.