W latach 80. XX wieku rozpowszechniły się bardziej rozbudowane wersje tych systemów – II (ang. – planowanie zasobów produkcyjnych), obejmujące już nie tylko planowanie, ale również produkcję i dystrybucję. Rozszerzenie funkcjonalności MRP II o obszary takie jak finanse, księgowość, logistyka, magazynowanie oraz kadry i płace doprowadziło do wykształcenia nowego standardu – (ang. – planowanie zasobów przedsiębiorstwa).
Ważnym etapem rozwoju systemów było wdrożenie funkcji wspierających zarządzanie relacjami z klientami (ang. , ) oraz modułów do raportowania i analizy danych biznesowych. Kolejnym krokiem była integracja środowiska informatycznego przedsiębiorstw z siecią WWW, umożliwiająca komunikację w czasie rzeczywistym z interesariuszami. Efektem tego było pojawienie się standardu lub .
Współczesne systemy działają w oparciu o własne platformy aplikacyjne i logikę biznesową. W wielu przypadkach odchodzi się od klasycznej struktury modułowej na rzecz jednolitego systemu funkcjonalnego. Oznacza to, że wszystkie elementy systemu są ze sobą ściśle zintegrowane i operują na wspólnych danych w czasie rzeczywistym. Takie podejście zwiększa wydajność i umożliwia współdzielenie informacji bez potrzeby stosowania dodatkowych integracji.