Wojna brytyjsko-perska – konflikt zbrojny w latach 1856–1857 między Wielką Brytanią a Persją. Przyczyną wojny były perskie pretensje do afgańskiego miasta Herat, przeciwko którym wystąpili Brytyjczycy. Wojna zakończyła się zrzeczeniem przez Persję jej pretensji do Heratu.
Preludium Konflikt o Herat był elementem tzw. „Wielkiej Gry” jaką o panowanie nad Azją Środkową toczyły Wielka Brytania i Rosja. Po zakończeniu I wojny brytyjsko-afgańskiej Wielka Brytania dążyła do utworzenia z Afganistanu państwa buforowego, zabezpieczającego Indie Brytyjskie przed rosyjską ekspansją. Wielki sprzeciw ze strony Wielkiej Brytanii wywoływała perska infiltracja Afganistanu, gdyż podejrzewano, że dzieje się tak za podszeptami Rosji. Osią sporu było miasto Herat, obecnie związane z Afganistanem, ale za czasów Safawidów należące do Persji. Persowie dwukrotnie próbowali zbrojnie zająć sporne miasto – w 1838 i 1852 r., za każdym razem bez powodzenia.
Kolejną próbę opanowania Heratu Persowie podjęli w 1856 r. Tym razem oblężenie zakończyło się sukcesem i miasto padło 25 października. Wywołało to natychmiastową reakcję Wielkiej Brytanii. 1 listopada gubernator generalny Indii lord Canning, wypełniając instrukcje z Londynu, wypowiedział Persji wojnę.