Gough wyruszył ze swoimi oddziałami nad ranem 1 kwietnia. Miał do dyspozycji 2 szwadrony 10 pułku huzarów oraz kawalerię Corps of Guides, 400 żołnierzy 17 pułku piechoty, po 300 żołnierzy z 27 i 45 pułku bengalskiej piechoty, oraz 4 działa Królewskiej Artylerii Konnej. Wkrótce otrzymał wieści o 5 000 Afgańczyków w wiosce Khuja, na południe od Futtehabadu. Gough pozostawił piechotę na straży kolumny zaopatrzeniowej i ruszył na czele kawalerii i artylerii przeciwko nieprzyjacielowi.
Do bitwy doszło 2 kwietnia. Gough zastał Afgańczyków na umocnionych pozycjach. Wysłał więc do przodu swoje 4 działa, które ostrzelały nieprzyjaciela z 1 600, a następnie z 1 200 jardów. Następnie artylerzyści wycofali się, co spowodowało, że Afgańczycy opuścili swoje pozycje. Wówczas brytyjska artyleria ponownie otworzyła ogień, a kawaleria ruszyła do szarży.
Uderzenie kawalerii zmusiło Afgańczyków do odwrotu. Podczas szarży zginął trafiony w klatkę piersiową major Wigram Battye, dowódca kawalerii Corps of Guides. Przekazał on dowodzenie jednostką porucznikowi Walterowi Hamiltonowi. Hamilton ocalił w dalszej fazie bitwy życie jednego z żołnierzy atakowanego przez trzech Afgańczyków. Otrzymał za to Krzyż Wiktorii. Kawalerzyści wdarli się na afgańskie pozycje i zmusili przeciwnika do ucieczki.