Wieści o nadciągających wojskach brytyjskich skłoniły Afgańczyków do przeprowadzenia generalnego szturmu. 22 grudnia Roberts otrzymał informację, że atak nastąpi następnego dnia, co też się stało. Pod Kabulem zgromadzili się wszyscy wojownicy z północno-wschodniego Afganistanu, mając nadzieję na zadanie brytyjskiemu najeźdźcy klęski podobnej do tej, jaką zadali im ich przodkowie w 1842 r.
Atak rozpoczął się przed świtem od afgańskiego ostrzału obozu. Wkrótce 50 000 Afgańczyków, prowadzonych przez ubranych na biało ghazich, ruszyło do szturmu. Przywitał ich ogień artylerii i piechoty. Atakowano zachodnią, południową i wschodnią ścianę obozu, zwłaszcza wioskę Bimaru na odcinku obrony Corps of Guides. Wsparcia tym ostatnim udzieliły nieatakowane oddziały Sikhów. Ok. godziny 10-11 natężenie ataku zaczęło słabnąć. Afgańczycy kilkakrotnie atakowali jeszcze brytyjskie pozycje, ale ze stale zmniejszającym się entuzjazmem.
O godzinie 11 Roberts wysłał kawalerię i działa na wzgórza otaczające Bimaru, aby ostrzelały atakujących wioskę Afgańczyków. W wyniku tego ostrzału atakujący wycofali się. Około południa kawaleria wyszła z obozu i zaczęła oczyszczać przedpole. Afgańczycy wycofali się.