W latach 1922–1939 mieszkał we Lwowie. Wydał tam pisma: „Literaturno-Naukowyj Wistnyk” (1922–1932), „Zahrawa” (1923–1924) i „Wistnyk” (według Adolfa Bocheńskiego pismo skrajnie nacjonalistyczne i antypolskie) (1933–1939). Był współorganizatorem Ukraińskiej Partii Pracy Narodowej, która w roku 1925 weszła w skład Ukraińskiego Zjednoczenia Narodowo-Demokratycznego (UNDO). Doncow wycofał się wówczas z bieżącej działalności politycznej, skupiając się na pisarstwie i publicystyce. Jego publicystyka, przede wszystkim dotycząca Ukrainy sowieckiej, pozwoliła mu rozwinąć się i aspirować do tytułu lidera rozumującego w kategoriach ogólnoukraińskich, niezależnie od różnic dzielących Ukraińców galicyjskich i zamieszkujących USRR.
Okres II wojny światowej, emigracja 2 września 1939 został internowany w Berezie Kartuskiej. Uwolniony po dwóch tygodniach w konsekwencji sowieckiego najazdu na Polskę. Z powodu represji policyjnych NKWD wobec działaczy ukraińskich emigrował przez Gdańsk i Berlin do Bukaresztu, gdzie przez dwa lata wydawał dziennik „Batava” (1940–1941).