Co najmniej od 1914 naczelnym celem politycznym jego działania było osiągnięcie niepodległości Ukrainy. Wraz ze zmianami jego orientacji politycznej zmieniało się jego rozumienie pojęcia narodu, jednak kilka politycznych założeń pozostawało niezmiennymi: przekonanie o kulturowym, ideologicznym i politycznym antagonizmie pomiędzy Europą a Rosją (przypisywał temu wybuch obu wojen światowych) uznanie w różnych narodach różnych „typów etniczno-psychologicznych”, które miały być podstawą podziału na państwa w Europie akceptacja zasady równowagi mocarstw, uzasadniającą istnienie państwa ukraińskiego jako wschodniej flanki Europy uznanie samej polityki jako „gry interesów” za sferę decydującą w relacjach międzygrupowych.
W odczycie wygłoszonym we Lwowie na II Wszechukraińskim Zjeździe Studentów w lipcu 1913 roku Doncow zaprezentował zarys programu opartego na zwróceniu się ku Europie Zachodniej i zerwaniu związków z Rosją, którą uznał za jednoznacznie nieprzychylną niepodległości Ukrainy. Pogląd ten rozwijał w wydanej w 1921 roku w Wiedniu pracy Podstawy naszej polityki.