Fałszywa kochanka (oryg. fr. La Fausse Maîtresse) – powieść Honoriusza Balzaka wydana w 1842, jako część Scen z życia prywatnego cyklu Komedia ludzka.
Czas powstania utworu Fałszywa kochanka wyszła po raz pierwszy w odcinkach w dzienniku Le Siècle pomiędzy 24 a 28 grudnia 1841 roku. W 1842 roku Balzac wydał ją u Furne’a w I tomie Komedii ludzkiej po Zgodzie w małżeństwie, a przed zamykającymi tom Studium kobiety i Albertem Savarus. W czerwcu 1844 roku utwór wyszedł u Dumonta wraz z Pierwszymi krokami. Ostatecznie pisarz zmienił miejsce opowiadania w Komedii ludzkiej przenosząc je pomiędzy Studium kobiety a Córkę Ewy.
Treść Polski arystokrata Adam Łagiński poślubia dziedziczkę równie znakomitej rodziny, Klementynę du Rouvre. Cały czas towarzyszy mu stary przyjaciel z wojska, Tadeusz, który, sam pozostając w cieniu, zajmuje się finansami rodziny, ratując ją praktycznie od ruiny (Łagiński jest hazardzistą, zaś Klementyna całkowicie nie zna się na kwestiach finansowych). Tadeusz zakochuje się w pani Łagińskiej, jednak widząc szczęście swojego przyjaciela z nią udaje przed kobietą, że nie tylko nic do niej nie czuje, ale że posiada również inną kochankę, artystkę cyrkową imieniem Malaga.