Cechy utworu Fałszywa kochanka stanowi równoległą analizę postępowania jednostki szlachetnej (Tadeusz) i funkcjonowania wielkiego świata paryskiego (wielu bohaterów i bohaterek drugoplanowych pojawia się w innych utworach Komedii ludzkiej), które to płaszczyzny pozostają ze sobą w stałym kontraście. Konstrukcja postaci Tadeusza ma w zamierzeniach autora udowodnić, że nawet w zdegenerowanym wielkim świecie możliwe są jednostki zachowujące zasady moralne (które jednak nie są w stanie funkcjonować inaczej, jak poza głównym kręgiem salonów), czy wręcz całkowicie bezinteresowne i skłonne do samopoświęceń. Balzak łączy ten wątek z wątkiem autobiograficznym: sam niejednokrotnie udawał, pragnąc zdobyć wymarzoną pozycję towarzyską, że posiada kochankę, co było całkowitą fikcją. Równocześnie opis działań, jakie bohater całkowicie uczciwy (przedstawiany przez krytyków jako całkowita odwrotność Kuzynki Bietki) musi podjąć dla zachowania swoich zasad, wpisuje się w ogólną krytykę przewrotności i amoralizmu wielkiego świata.