Poza genami na cechy rasy wpłynęły także warunki przyrodnicze Lipicy. Miejscowość ta położona jest na terenie obecnej Słowenii, w pobliżu Triestu. Okolica to w większości tereny górskie o bardzo stromych wzniesieniach i spadach, porośniętych trawą o małej gęstości, lecz bardzo bogatej w sole mineralne. Dzięki takim warunkom konie przebywające na pastwiskach musiały przemierzać duże odległości w celu zaspokojenia głodu, co znalazło swoje odzwierciedlenie w cechach rasy Lipicańskiej. Dzięki temu konie te mają doskonałą przemianę materii i jakość tkanki kostnej oraz "żelazne kopyta".
Wykorzystanie Od początku rasa Lipicańska była hodowana dla dworu cesarskiego Austrii. Najlepsze ogiery z Lipicy były wysyłane do Hiszpańskiej Szkoły Jazdy w Wiedniu, gdzie były szkolone w ujeżdżeniu i uczone ewolucji wyższej szkoły. Ze względu na ich urodę używano ich do zaprzęgów cesarskich. Stajnia przy dworze austriackim zawsze musiała mieć na wyposażeniu 6 siwych koni Lipiańskich do powozu oraz 6 karych używanych na wypadek pogrzebu władcy.
Właśnie z powodu swojego wyglądu i szlachetności konie Lipicańskie zasłynęły jako konie monarchów. W 1867 roku cesarz Franciszek przyjechał na swoją koronację na koniu tej rasy.