Andronik II Paleolog zwany Starszym (ur. 25 marca 1259 w Konstantynopolu; zm. 13 lutego 1332 w Konstantynopolu) – cesarz bizantyński, najstarszy syn Michała VIII Paleologa i Teodory Doukainy Watatziny, wnuczki cesarza Jana III Watatzesa. Mąż Anny Węgierskiej – córki Stefana V króla Węgier. Po śmierci Anny żonaty z Jolantą z MontferratuPaleologowie, seria: "Dynastie świata", Warszawa 2011, s. 14..
Kronika panowania 1272 – koronacja na współcesarza u boku ojca, Michała VIII 1282 – początek samodzielnego panowania; anulowanie unii lyońskiej z 1274 r. 1284 – ślub z Jolantą z Montferratu 1294–1299 - wsparcie dla Genui w wojnie z Wenecją, okupione dotkliwymi stratami 1302 – dotkliwa klęska w starciu z wojskami Osmana pod Bafeus (Vafevs) w Azji Mniejszej 1302 – wynajęcie Kompanii Katalońskiej pod komendą Rogera de Flor 1304 – zwycięska kampania azjatycka Kompanii Katalońskiej przeciw Turkom 1305 – zamordowanie Rogera de Flor w Adrianopolu i wybuch walk katalońsko-bizantyńskich (trwały do 1309 r.) 1320 – przedwczesna śmierć najstarszego syna Andronika, dziedzica tronu Michała IX 1321–1328 – przegrana wojna domowa z wnukiem i imiennikiem, Andronikiem III 1328 – reforma skarbowa 1328 – zmuszony przez wnuka do abdykacji, wstąpił do monasteru