losy odrzucanego przez salon artysty przedstawił Émile Zola w powieści Dzieło). Niemniej jednak stale zwiększająca się liczba dzieł (w 1801 wystawiono 485 obrazów, w 1806 – 707, w 1848 – 5180M. Poprzęcka, Akademizm, Warszawa 1989, s. 41.) w zasadzie wykluczała możliwość zlikwidowania wstępnej selekcji; odrzucana liczba dzieł ciągle rosła. W 1855 roku Gustave Courbet otwarcie zamanifestował swój sprzeciw, pokazując swoje odrzucone przez jury Wystawy Powszechnej obrazy w baraku z napisem „Realizm”. W tym czasie, za Drugiego Cesarstwa, zaczęła już wyrastać poważna konkurencja dla salonu: prywatne galerieThe Dictionary of Art, Oxford 1996, t. 24, s. 141.. W 1863 liczba dzieł nieprzyjętych na salon sięgnęła trzech tysięcyJ. Guze, Impresjoniści, Warszawa 1986, s. 47.. Napoleon III polecił pokazanie odrzuconych dzieł na odrębnej wystawie, tzw. Salonie Odrzuconych: