Antoni Giza (ur. 13 czerwca 1947 roku w Oblach, gmina Jadów k. Warszawy; zm. 12 listopada 2005 w Szczecinie) – polski historyk i bałkanista.
Życiorys Pochodził z ubogiej, wielodzietnej rodziny. W 1975 ukończył studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim. W 1978 obronił tamże pracę doktorską (promotor: prof. Mieczysław Tanty). Po doktoracie przeniósł się do Szczecina, gdzie podjął pracę najpierw w Wyższej Szkole Pedagogicznej, a następnie na Uniwersytecie Szczecińskim. W 1985 uzyskał stopień doktora habilitowanego na Uniwersytecie Gdańskim, w 1991 stanowisko profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Szczecińskiego, a w 1997 tytuł profesora. Dwa lata później został profesorem zwyczajnym. W latach 1986–2005 kierował Zakładem Historii Europy Wschodniej na Uniwersytecie Szczecińskim. w 2002 otrzymał tytuł doktora h.c. Uniwersytetu Południowo-Zachodniego im. Neofita Rylskiego w Błagojewgradzie. Równolegle pracował jako rezydent biur podróży realizując swoje pasje podróżniczeZNMW_2006_19_029.pdf.
Wśród kierunków badawczych A. Gizy główną rolę odgrywały zagadnienia rosyjskie i bałkańskie.