Wyniesione ponad poziom torowiska perony stosuje się również na sieciach tramwajowych; perony niskie o wysokości nawet ok. 20–25 cm stały się popularne na sieciach obsługiwanych taborem niskopodłogowym.
Długość peronów zależna jest od spodziewanej maksymalnej długości pociągów; waha się od 50 m na SKM do 400 m na sieciach dalekobieżnych. Są też niekiedy stosowane mniej wygodne perony dłuższe, o ile służyć mają dwóm pociągom ustawionym w linii; wówczas pośrodku długości peronu znajduje się zwykle zjazd krzyżowy na sąsiedni tor, umożliwiający ominięcie jednego pociągu przez drugi (np. dworzec Amsterdam Centraal).
Rozróżnia się perony boczne (jednokrawędziowe) – z jedną krawędzią peronową (czyli obsługujące jeden tor) oraz perony wyspowe (zazwyczaj dwukrawędziowe) – z dwiema krawędziami (czyli obsługujące dwa tory). W niektórych przypadkach perony mogą mieć fragment krawędzi przy innym torze (zakończonym kozłem oporowym).
Zazwyczaj przy jednym torze znajduje się jedna krawędź peronowa. W niektórych przypadkach tor ujęty jest krawędziami peronowymi po obu stronach (rozwiązania te bywają przydatne przy dużej wymianie pasażerów albo dla ułatwienia przesiadania).