Celem kursu było przygotowanie kandydatów do przyszłego komunistycznego aparatu terroru w zakresie pracy śledczej i operacyjnej; program nauczania składał się z „przedmiotów ogólnych” (m.in. historia WKP(b), historia polskiego ruchu robotniczego i literatura „radziecka”), „tematyki wojskowej” (musztra, nauka o broni, topografia) i „tematyki zawodowej” (formy i metody pracy wywiadu i kontrwywiadu, techniki operacyjne i śledcze, podstawy kryminalistyki).
31 lipca 1944 absolwenci kursu uzyskali zaświadczenia („charakterystyki”) o przydatności do określonego rodzaju „pracy”: operacyjnej (wywiadowczej i kontrwywiadowczej), agenturalnej lub śledczej; następnie skierowano ich do Lublina do dyspozycji płk. Stanisława Radkiewicza – wówczas kierownika resortu bezpieczeństwa publicznego PKWN. Obejmowali najważniejsze funkcje w centrali resortu oraz tworzonych jednostkach terenowych (powiatowych i wojewódzkich UBP).