W tym czasie znani poeci Mike Horowitz i Pete Brown prowadzili swój eksperymentalny program łączący jazz z ich poezją, który nazwali "The New Departures". Obaj byli już bardzo znanymi postaciami; w 1961 r. reprezentowali nawet Wielką Brytanię na Biennale Paryskim. W ich projektach brali udział wielu znanych podówczas muzyków, m.in. Graham Bond, Dick Heckstall-Smith, John Surman, Vincent Crane, John McLaughlin, Pete Bailey.
Klubem całkowicie otwartym wówczas na wszelkie eksperymenty był, jeszcze wtedy jazzowy, klub Marquee. We wtorki odbywały się tam koncerty "The New Departures".
Prawdopodobnie 3 czerwca 1963 r. w klubie Marquee odbył się koncert Daevid Allen Trio – wzmocnionego przez Mike’a Ratledge’a – w ramach projektu Browna i Horowitza. Materiał nagrany podczas tego występu został wydany na omawianym płycie.
W wyniku tego koncertu, trio zostało ponownie zaproszone do udziału w projekcie "The New Departures" i kilka tygodni później wystąpiło w Institute of Contemporary Art, który był najważniejszym centrum wszelkich nowoczesnych form sztuki. Jednym z widzów był William S. Burroughs.
Żaden z występów grupy nie wzbudził zainteresowania promotorów. Daevid mimo wszystko próbował rozwijać te muzyczno-poetyckie koncepcje we własnym klubie w Hampstead, jednak bez efektuIbid. Str. 47.