Wonones schronił się w Seleukei, skąd ok. 11 uciekł do Armenii.
Wonones ogłosił się teraz królem Armenii, jednak w rzeczywistości nigdy nie udało mu się opanować centrum kraju i przebywał gdzieś na jego południowym pograniczu. Armeńscy magnaci poparli Artabanusa i w sytuacji gdy nowy cesarz, Tyberiusz (14–37), odmówił wsparcia dla sprawy Wononesa w tym kraju, nie chcąc wdawać się w wojnę z Partami, ten uciekł na rzymskie terytorium, oddając się pod opiekę namiestnika Syrii Kwintusa Silana. Zwycięski Artabanus początkowo oddał władzę nad Armenią swojemu synowi, Orodesowi. Później jednak porozumiał się z Rzymem i na mocy układu zawartego z Germanikiem w roku 18 rządy w Armenii sprawował odtąd syn króla Pontu Polemona (36–8 p.n.e.) Artakses III (18–34). Jednocześnie Rzymianie przenieśli Wononesa z Syrii do Cylicji, z dala od granicy z królestwem Partów. Niedługo potem zginął on podczas próby ucieczki.
Próby konsolidacji królestwa thumb| Jedna z tetradrachm Artabanusa należąca do serii wybijanej w Seleukei w latach 19/20 do 23/24. Na rewersie Artabanus siedzący na tronie, któremu bogini podaje gałązkę palmową. Obok klęczący mężczyzna podaje królowi diadem.