Naukę wznowiono na początku stycznia 1921. Na drugim roku dołączyli między innymi: ppłk Mieczysław Boruta-Spiechowicz, ppłk Erwin Więckowski, kpt. Wiktor Czopp i kpt. Józef Różniecki z Legionów Polskich, mjr Roman Borzęcki z armii rosyjskiej, rtm. Witold Dzierżykraj-Morawski z armii niemieckiej, kpt. Władysław Chmura, kpt. Konrad Pokorny-Ruszczyc i rtm. Aleksander Radwan-Pragłowski z armii austro-węgierskiej, a, ubyli do École Superieure de Guerre w Paryżu: mjr Józef Jaklicz* i kpt. Eugeniusza Pieczonka*. 8 stycznia 1921 na własną prośbę odeszli z kursu kpt. Stefan Pomarański* i kpt. Władysław Kowalski*. Nauki nie ukończył także por. Gustaw Wodziński*, powołany na kurs z Sekcji Dyplomatycznej Oddziału II Naczelnego Dowództwa WP.
Kurs zakończył się 6 września 1921. Minister spraw wojskowych na wniosek szefa Sztabu Generalnego przyznał „pełne kwalifikacje do pełnienia służby na stanowiskach Sztabu Generalnego” 56 absolwentom. Czterem słuchaczom „pełne kwalifikacje ...” przyznano później (mjr Bolesław Pikusa*, kpt. Konrad Pokorny-Ruszczyc i kpt. Stanisława IV Rutkowskiego* – 16 września 1922 oraz por. Stanisław Trembiński*).