Abd Allah Ibn al-Mukaffa, arab. عبد الله ابن المقفع, (ur. ok. 721/103 A.H. w Gor, dzis. Firuzabad w ostanie Fars - zm. ok. 757/139 A.H. w Basrze) - pierwszy wielki arabski prozaik oraz teoretyk polityki pochodzenia perskiego.
Życie Był synem Persa szlachetnego pochodzenia, będącego urzędnikiem średniego szczebla w służbie Umajjadów, który przed przejściem z manicheizmu na islam i przyjęciem arabskiego imienia Mubarak nosił perskie imię Dadoe (albo Dadoje). Podobnie Ibn al-Mukaffa przed swoim dosyć późnym przejściem na islam nosił typowo perskie imię Ruzbeh (Rozbeh). Będąc w Basrze Mubarak zadbał o to by jego syn uzyskał dobrą znajomość języka arabskiego i wkrótce ten zaczął się obracać w kręgach literackich. Od roku 743 służył jako urzędnik umajjadzkich gubernatorów, po przejęciu zaś władzy przez Abbasydów związał się ze stryjami dwóch pierwszych kalifów z tej dynastii, braćmi Isą Ibn Alim i Sulajmanem Ibn Alim. W roku 754 brat Isy i Sulajmana, Abd Allah Ibn Ali, zbuntował się przeciwko nowemu kalifowi Al-Mansurowi, po tym zaś jak poniósł klęskę schronił się w Basrze pod opieką będącego jej namiestnikiem Sulajmana. Początkowo godzący się z taką sytuacją kalif postanowił ją zmienić po umocnieniu swojej pozycji.