mały|Szaniec Kępy Bazarowej, z którego dowodził gen. Stanisław Wojczyński Oblężenie Torunia (1809) – nieudane oblężenie twierdzy przez wojska austriackie w dniach 15–19 maja 1809.
Sytuacja W początkowym etapie działań wojennych Toruń był miastem odległym od głównego teatru zmagań, który koncentrował się w okolicach Warszawy. Po nieudanych próbach zdobycia przyczółków na prawym brzegu Wisły, zakończonych klęskami oddziałów austriackich pod Radzyminem i Ostrówkiem, arcyksiążę Ferdynand d'Este zadecydował, aby w pierwszej kolejności zneutralizować siły polskie na lewym brzegu Wisły. Głównym celem było zdobycie Torunia, co było podyktowane przesłankami strategicznymi, jak i politycznymi. Zdobycie tej twierdzy odcięłoby armię Poniatowskiego od sił polskich znajdujących się w Wielkopolsce, a także zamknęłoby mu ewentualną drogę odwrotu do Saksonii. To mogłoby również zmusić naczelnego wodza armii polskiej do wstrzymania wszelkich działań ofensywnych, w szczególności w kierunku Galicji. Dodatkowo zajęcie Torunia umożliwiłoby nawiązanie styczności z wojskami pruskimi zgromadzonymi nad granicą, a w dalszej perspektywie przekazanie tych terenów Prusom, w zamian za przystąpienie tego państwa do koalicji antynapoleońskiej. Znaczenie miasta potęgował fakt, iż po poddaniu Warszawy przeniósł się tam rząd Księstwa Warszawskiego.