W nadal nierozstrzygającej sytuacji (de Bussy-Rabutin miał zaledwie 9 tys. wojska przeciwko 20 tysiącom powstańców), Anglia i Holandia próbowały daremnie podjąć mediacje pokojowe (17–30 października 1704). Wojska cesarskie pod wodzą feldmarszałka Heistera w kolejnych sukcesach pokonały bowiem powstańców także pod Győrem (22 czerwca) i zwycięsko odparły ich atak pod Trnawą (Nagyszombat), z odzyskaniem samego miasta (25/26 grudnia 1704). Wcześniej, w lipcu 1704 stany siedmiogrodzkie obwołały Rakoczego księciem Siedmiogrodu. thumb|left|Powstańczy miedziak Na początku 1705 władze powstańcze wprowadziły do obiegu nowe rozmienne (miedziane) monety z propagandową inskrypcją „Pro Libertate” (zwane stąd libertasami), których wartość jednak szybko spadała. W tym czasie powstańcy, którzy do końca tego roku opanowali prawie cały obszar Węgier i część Siedmiogrodu, zdołali wystawić armię kuruców, liczącą wówczas 31 pułków piechoty oraz 52 pułki jazdy i 6 batalionów artylerii. Dzięki francuskim subwencjom (10–16 tys. talarów) powołano oficerską szkołę wojskową, tworzono fabryki broni i amunicji oraz warsztaty rzemieślnicze produkujące dla potrzeb wojska.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Powstanie Rakoczego · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.