Głównym powodem tych przełomowych uchwał były narastające sprzeczności wewnętrzne w kierownictwie powstania, w którym przewagę zaczęła zyskiwać konserwatywna magnateria skłaniająca się do ugody z Habsburgami, a także naciski francuskie.
Armia powstańcza Gwardia składała się początkowo z pułku karabinierów (w liczbie tysiąca konnych w 1705) oraz pułku piechoty „przybocznej” podzielonej na 2 bataliony (każdy po 500 ludzi), włącznie z reprezentacyjną kompanią, zwaną Kapcsosok lub Deliasok.
Później dodano: regiment konnych grenadierów, złożony początkowo (1704) ze 180 Francuzów, potem ze 120 Francuzów i Węgrów (1705), ok. 1710 – także z Polaków i Szwedów; kompanię „Zielonych Strzelców” liczącą 200 ludzi (do kwietnia 1705); kompanię Arnautów (Arnót) – najemników albańskich (1708-1710); regiment konnych hajduków rekrutowanych w prywatnych dobrach Rakoczego (od 1709). Od 1706 istniała kompania szlachecka w postaci jednostki bojowej oraz jednostki szkolnej dla młodych oficerów. Pozostałe oddziały stanowiły kontyngenty wystawione przez wielkich feudałów (magnatów) i przez drobną szlachtę szaraczkową, zwaną bocskoros nemesseg (bosą szlachtą).