W tym samym miesiącu (lutym 1918) objął dowództwo nad nowo powstałym dywizjonem Jagdgeschwader 3. Wkrótce potem objął funkcję dowódcy Jagdstaffel 26 oraz trzech innych szwadronów myśliwskich udowadniając zdolności dowódcze. Latem 1918 roku, Bruno otrzymał wyposażony w nowy silnik BMW samolot Fokker D.VII zadając znaczące straty lotnictwu alianckiemu podczas niemieckiej, letniej ofensywy. Swoje ostatnie 10 zwycięstw Loerzer odniósł we wrześniu 1918 roku, z bilansem 44 zestrzelonych maszyn wroga. Tuż przed swoim ostatnim zwycięstwem został awansowany do stopnia kapitana (niem. Hauptmann).
Po wojnie w latach 1918–1920 Loerzer walczył w siłach jednego z freikorpsów, które toczyły wtedy walki z oddziałami i zwolennikami niemieckich komunistów. W latach 30. XX wieku był zarządcą licznych aeroklubów. Po sformowaniu Luftwaffe wstąpił w struktury sił myśliwskich.
Dzięki długoletniej znajomości z Hermannem Göringiem, w 1939 roku otrzymał awans na stopień generała porucznika.