Musimy być więc ostrożni, z całym szacunkiem do historycznej wartości (tych zapisków), względem jakichkolwiek wczesnych powiązańCulas i Michaud, s. 64.
Konflikty pomiędzy Miaosami a nowo przybywającymi na te tereny osadnikami, nasiliły się w XVIII wieku pod wpływem represyjnych ekonomicznych i kulturalnych reform wprowadzanych przez dynastię Qing. Doprowadziło to do starć zbrojnych i masowej wędrówki ludności; trwało to do końca XIX wieku i w rezultacie większość Hmongów wyemigrowała do Indochin. Migracja ta zaczęła się jednak wcześniej – pod koniec XVII wieku – kiedy to niewielkie grupy Hmongów zaczęły zapuszczać się dalej na południe w poszukiwaniu lepszych ziem pod uprawęCulas i Michaud, ss. 68–74.
Pomiędzy lipcem 1919 a marcem 1921 roku Hmongowie w Indochinach Francuskich powstali przeciwko władzom kolonialnym. Francuzi nazywali ten wybuch „wojną szaleńców” (fr. La Guerre des Fous), zaś Hmongowie – Rog Paj Cai (od nazwiska przywódcy Paj Cai, lub też wojną o lepsze prawa).