Niemal w 20 lat później, w latach dziewięćdziesiątych XX wieku, podjęto międzynarodową debatę mającą zadecydować, czy Hmongowie powinni wrócić do Laosu, czy też – ze względu na to, że byli w tym kraju prześladowani – uzyskać prawa imigranckie w USA i innych krajach zachodnich. Ostatecznie przyznano im status uchodźców.

Ruch oporu Hmongów Spośród tych Hmongów, którzy nie uciekli z Laosu, od dwóch do trzech tysięcy zostało deportowanych do tzw. obozów reedukacyjnych, gdzie więźniów politycznych przetrzymywano przez okres 3–5 lat. Wielu Hmongów – zmuszanych do pracy ponad siły i będących ofiarami prześladowań – nie przeżyło okresu uwięzienia w obozachThe Hmong: An Introduction to their History and Culture. . Tysiące innych, zwłaszcza żołnierzy, którzy zawierzyli CIA, a także ich rodziny, uciekli w odległe regiony górskie – jak np. masyw Phou Bia, najwyższe (a tym samym najmniej dostępne) pasmo górskie w Laosie. Część Hmongów chciała w ukryciu przeczekać najtrudniejszy okres, ale byli i tacy, którzy chcieli nadal walczyć przeciwko Pathet Lao i wojskom wietnamskim. Duchowy przywódca Hmongów, Zong Zoua Her, stworzył siły ruchu oporu zwane Chao Fa.