Po wyjściu z więzienia należał, jako szeregowy członek, do Stowarzyszenia PAX.
Okres III RP Po 1989 awansowany decyzjami Ministra Obrony Narodowej do stopnia majora (1995), a następnie podpułkownika (1999). Współtwórca Związku Żołnierzy NSZ; od 1992 przewodniczący Rady Naczelnej Związku. Od 1990 członek Koła nr 1 Stowarzyszenia Polskich Kombatantów. Od 1995 członek założyciel Klubu Przyjaciół „Szańca”.
Zmarł 30 marca 2000 w Warszawie, pochowany w grobie rodzinnym na warszawskich Powązkach (kwatera 34-1-29/30).
W 1940 ożenił się z Heleną Deskur (zm. w 2000), krewną ks. kard. Andrzeja Deskura. Mieli dwójkę dzieci: córkę Annę Ostromęcką-Kieniewicz (1944−2000) i syna Andrzeja (ur. 1942).
Odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Partyzancki Krzyż Narodowego Czynu Zbrojnego Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju" Krzyż Zasługi Stowarzyszenia Kombatantów Polskich Odznaka Brygady Świętokrzyskiej
Przypisy
Bibliografia Jan Żaryn: Sylwetki niezłomnych w Dodatku historyczny IPN 1/2008 (8)
Biuletyn Arkoński: Rys biograficzny fil. Mirosława Ostromęckiego, Numer 37, Warszawa, styczeń 2001 [dostęp 2020-12-12]