Ostatecznie równania formułuje się według przepisu: po lewej stronie potencjał danego węzła mnożony przez sumę konduktancji dochodzących do niego pomniejszony o potencjały sąsiednich węzłów pomnożone przez konduktancji pomiędzy nimi. Po prawej stronie równania umieszcza się sąsiadujące źródła prądowe (lub napięciowe podzielone wówczas przez rezystancje(por: Twierdzenie Nortona)), przy czym kierunek dodatni przyjmuje się wtedy, gdy strzałka źródła jest do węzła.
Przepis ten umożliwia łatwe ułożenie równań zarówno dla prądu stałego i zmiennego, o ile nie występują w obwodzie źródła sterowane. Macierz admitancji jest wtedy symetryczna. Jednak w przypadku występowania źródeł sterowanych należy zacząć obliczenia od prądowych równań Kirchhoffa.
Przykład mały|280x280px|Przykład obwodu z jedną niewiadomą, potencjałem V1 Jedynym nieznanym potencjałem w obwodzie jest Do węzła połączone są trzy gałęzie, a co za tym idzie należy znaleźć trzy wartości prądów. Przyjęto, że kierunki prądów płynące w gałęziach będą skierowane od badanego węzła.
Prąd płynący przez Prąd płynący przez Prąd płynący ze źródła