Władysława Sikorskiego.

29 lipca 1920 2, 10 i 57 DS wzięły udział w szturmie twierdzy brzeskiej.

26 sierpnia 1920 w czasie boju pod Żabinką sztab dywizji trafił do polskiej niewoli, a szef sztabu został zabity przez sierżanta sztabowego Bolesława Marca.

12 września 1920 po zdobyciu Kobrynia przez wojsko polskie do polskiej niewoli dostało się 180 żołnierzy z 48 i 57 DS.

Struktura organizacyjna Skład w sierpniu 1920: dowództwo dywizji 169 Brygada Strzelców 505 pułk strzelców 506 pułk strzelców 507 pułk strzelców 171 Brygada Strzelców 509 pułk strzelców 511 pułk strzelców 512 pułk strzelców Liczyła 3116 „bagnetów”, 48 „szabel” i posiadała 96 karabinów maszynowych

Dowódcy dywizji F.A. Kuzniecow (X 1919 – IV 1920) W.E. Klimowski (IV 1920) W.Z. Timofiejew-Naumow (IV – V 1920) L.J. Ugriumow (VI 1920) (VII - 26 VIII 1920) M.M. Olszański (VIII – IX 1920)

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Radzieckie dywizje piechoty Kategoria:Sowieckie dywizje strzelców z okresu wojny polsko-bolszewickiej Kategoria:Sowieckie związki taktyczne walczące w bitwie nad Niemnem