Królestwo Islandii – była monarchia konstytucyjna, związana unią personalną z Danią. Państwo to zostało założone 1 grudnia 1918, a zlikwidowane 17 czerwca 1944, kiedy Islandia ogłosiła pełną niepodległość, powołując do życia Republikę Islandii.
Działanie pod rządami duńskimi Islandia była kontrolowana przez Danię i jej władców od 1380, lecz formalnie rządzenie Islandią Duńczycy rozpoczęli w 1814 wraz z podpisaniem traktatu kilońskiego kończącego wojny napoleońskie w Skandynawii. W 1874 Islandczycy otrzymali część praw do rządzenia, które zostały wpisane do duńskiej konstytucji, która na temat Islandii została zrewidowana w 1903. Wówczas Duńczycy powołali urząd komisarza do spraw Islandii. Komisarz rezydował w stolicy kraju, Reykjavíku i miał zajmować się sprawami dotyczącymi Islandii, a także zasiadać w islandzkim parlamencie, Althingu.
1 grudnia 1918 Dania podpisała z Islandią akt unii, na mocy którego państwo duńskie uznawało Islandię jako w pełni suwerenne państwo związane z Danią unią personalną. Islandia stworzyła własne flagę oraz herb, a także poprosiła Danię, aby reprezentowała kraj na arenie międzynarodowej oraz zajmowała się sprawami obronności Islandii. Akt unii został zrewidowany w 1940, a wedle ustaleń miał być ponownie podpisany trzy lata później.