Szwajcaria Bliskiego Wschodu 1943-1975 Liban jest państwem współzałożycielem Ligi Państw Arabskich (1945) i członkiem ONZ (również od 1945). Podczas I wojny arabsko-izraelskiej 1948-1949 doszło do pierwszej okupacji południowego Libanu przez Izrael (30 października 1948 – 23 marca 1949). Mimo epizodu związanego z okupacją, gospodarka Libanu znakomicie prosperowała, stolica – Bejrut – stała się największym centrum finansowym na Bliskim Wschodzie, stąd funkcjonowało wówczas znane określenie tego kraju jako Szwajcarii Bliskiego Wschodu.
W tym okresie w Libanie działał tzw. system konfesjonalny, regulujący obsadę najważniejszych stanowisk w państwie: prezydent – chrześcijanin, premier – muzułmanin sunnita, przewodniczący parlamentu – muzułmanin szyita, dowódca armii – chrześcijanin.
Wśród członków parlamentu istniał trwały podział na chrześcijan i muzułmanów w stosunku 6:5. Wieloletnia równowaga sił politycznych w Libanie została zachwiana przez masowy napływ ludności muzułmańskiej z innych krajów, co doprowadziło do zmiany stosunków społecznych i stało się przyczyną piętnastoletniego konfliktu, który doszczętnie zrujnował libańską gospodarkę.