Tym samym choroba stawiała przed naukowcami o wiele większe wyzwania i jednocześnie przysporzyła znacznie więcej problemów.

W październiku 1896 epidemia dżumy dymieniczej dotarła do Indii i uderzyła w zamieszkiwaną przez prawie milion ludzi metropolię – Bombaj. Wówczas rząd Indii zwrócił się z prośbą o pomoc do Waldemara. Naukowiec, chcąc jak najszybciej zabrać się do badań, zorganizował polowe laboratorium. Mieściło się ono na korytarzu Grant Medical College. Prace nad szczepionką prowadzono bardzo intensywnie i nieustannie. Ogromna presja niekorzystnie wpływała na zespół naukowy – jeden z asystentów przeszedł załamanie nerwowe, a dwóch innych zrezygnowało z pracy. Po trzech miesiącach eksperymentów laboratoryjnych szczepionka była gotowa do testów. Ostateczna postać zawierała niewielką ilość bakterii, które miały na celu wywołanie reakcji obronnej organizmu. Podobnie jak w przypadku szczepionki przeciw cholerze Haffkine najpierw zaaplikował ją sobie (10 stycznia 1897).