Nawet po latach oficjalne stanowisko władz Imperium Rosyjskiego nie popierało badań naukowych Waldemara. Mimo to w roku 1898 podczas kolejnej na terenie Cesarstwa Rosyjskiego epidemii cholery stosowano szczepionkę o nazwie „лимфа Хавкина” („limfa Chawkina”).

Do końca XIX wieku w samych Indiach liczba zaszczepionych osób przekroczyła cztery miliony. Haffkine dzięki swoim zasługom został mianowany dyrektorem laboratorium prowadzącego badania nad dżumą znanego dzisiaj jako Instytut Haffkine′a.

Haffkine był pierwszym badaczem, który przygotował szczepionkę obniżając zjadliwość bakterii poprzez ich podgrzanie do 60°CPractical bacteriology, microbiology and serum therapy (medical and veterinary) on Open Library at the Internet Archive, p. 468.

Głównym ograniczeniem stworzonej przez niego formuły był brak skuteczności w walce z dżumą płucnąHaffkine's plague vaccine on Open Library at the Internet Archive.

Mała afera Dreyfusa W roku 1902 zaszczepiona została grupa dziewiętnastu Hindusów, którzy potem zmarli w wyniku zachorowania na tężec. To zdarzenie sprawiło, że Haffkine utracił obejmowane stanowisko i musiał wrócić do Anglii. Incydent zyskał nieoficjalne miano „małej afery Dreyfusa”, co było związane z jego żydowskim pochodzeniem.