W czasie swojej kariery zdobyła 16 tytułów mistrzyni Estonii w różnych kategoriach wiekowych. W latach 1997–2002 wielokrotnie występowała na mistrzostwach świata i Europy juniorek, jak również (w latach 2005 i 2007) w turniejach o mistrzostwo Europy kobiet. Normy arcymistrzowskie wypełniła w 2006 r. w Rijece (II m. za Iriną Sudakową) oraz w 2007 r. w Dreźnie (mistrzostwa Europy kobiet, XVI m.)8th European Individual Women Chess Championship 2007. Do innych jej indywidualnych sukcesów (do czasu zmiany barw narodowych) należały: zwycięstwo w turnieju C memoriału Jelizawiety Bykowej we Włodzimierzu nad Klaźmą (2005), III m. w Njivicach (2006, za Iriną Wasijlewicz i Iriną Sudakową) oraz dzielone II m. w Sankt Petersburgu (2007, za Warwarą Kiryłową wspólnie z Tatianą Kostiuk).
W 2004 r. zaczął narastać konflikt pomiędzy rodzicami Walentiny Gołubienko, mającej rosyjskie obywatelstwo, a Estońską Federacją Szachową, która – zgodnie z panującymi w tym kraju przepisami – zaprzestała wspierać rozwój młodej szachistki i nie powoływała jej do reprezentacji narodowej (przepisy te dotyczą osób mieszkających w Estonii, ale mających obce obywatelstwo). W kolejnych latach konflikt narastał, czego efektem był list otwarty opublikowany w 2007 r.