Jerzy Mioduszewski (ur. 25 grudnia 1927 w Ołtarzach, zm. 10 sierpnia 2025 w Katowicach) – polski matematyk specjalizujący się w topologii, w szczególności w teorii continuów oraz w historii matematyki.
Życiorys W 1947 ukończył liceum ogólnokształcące w Łomży. W latach 1947–1952 studiował matematykę na Uniwersytecie Wrocławskim, broniąc pracę magisterską napisaną pod kierunkiem Bronisława Knastera, dotyczącą continuów nieprzywiedlnych. W 1959 uzyskał stopień doktora, promotorem był Knaster. Habilitację uzyskał w 1964 we Wrocławiu. Od 1967 był zatrudniony na Uniwersytecie Śląskim. Tytuł naukowy profesora otrzymał w 1976 roku.
Publikacje książkowe 1971: Wykłady z topologii. Cz. 1, Wstęp z teorii kategorii. Uniwersytet Śląski, Katowice. 1971: Wykłady z topologii. Cz. 2, Przestrzenie topologiczne ogólne. Uniwersytet Śląski, Katowice. 1988: Matematyka przełomu XIX i XX wieku: nurt mnogościowy: materiały III Ogólnopolskiej Szkoły Historii Matematyki, Jaworze / [red. nauk. Jerzy Mioduszewski]. Uniwersytet Śląski, Katowice 1992. 1994: Wykłady z topologii: topologia przestrzeni euklidesowych. Uniwersytet Śląski, Katowice. 1996: Ciągłość: szkice z historii matematyki. Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa. 2003: Wykłady z topologii: zbiory spójne i kontinua.