wraz z kilkoma innymi więźniami (w tym Polakiem Edwardem Malbrockim) udało mu się zbiec, rozbrajając strażników. Pod koniec czerwca tego roku, po długim marszu, przedostał się do Finlandii. Następnie zamieszkał w Wielkiej Brytanii. Pod koniec 1925 r. napisał artykuł Sołowki. Ostrow pytok i cmierti (Zapisko beżawszego s Sołowkow oficera S.A. Malsagowa) (Соловки. Остров пыток и смерти (Записки бежавшего с Соловков офицера С.А. Мальсагова)), opublikowany w emigracyjnym rosyjskim piśmie „Siegodnia” wydawanym w Rydze. W 1926 r. wydał książkę pt. Adskij ostrow. Sowietskaja tjurma na Dal’niem Siewierie (Адский остров. Советская тюрьма на Дальнем Севере), w której po raz pierwszy został opisany katorżniczy los więźniów Sołowek. W tym samym roku przeniósł się do Polski, gdzie w sierpniu 1927 r. wstąpił do wojska jako oficer kontraktowy. Został w stopniu rotmistrza dowódcą szwadronu w jednym z pułków kawalerii. Uczestniczył w wojnie obronnej 1939 r. na Pomorzu. Dostał się do niewoli niemieckiej, po czym został osadzony w obozie jenieckim w Bawarii. W 1944 r. udało mu się zbiec z niewoli. Dotarł do okupowanej Francji, gdzie wstąpił do ruchu oporu. Po zakończeniu wojny ukrywał się przed sowieckimi służbami specjalnymi w różnych krajach. W 1946 r. przyjechał do Wielkiej Brytanii, gdzie podjął pracę w islamskim centrum kulturowym.