podstawą uzyskania stopnia była rozprawa De casu rariore paralyesos ex spondylomyelitide carcinomatosa. W 1858 zdał państwowy egzamin lekarski, uprawniający do wykonywania zawodu na obszarze Królestwa Polskiego. Przez pewien czas przebywał w stronach rodzinnych, potem w Mławie, od 1859 w Bieżuniu.
W okresie powstania styczniowego pozostawał w kontakcie z pomorskimi konspiratorami, a rannym powstańcom udzielał pomocy lekarskiej. W połowie lat 60. XIX wieku odbył półtoraroczną podróż naukową poza granice ziem polskich; po powrocie mieszkał kolejno w Mławie, Płocku i Włocławku.
Po osiedleniu się we Włocławku Mieczkowski praktykował w tym mieście w sezonie jesienno-zimowym, a miesiące wiosenne i letnie spędzał w Ciechocinku, gdzie wszedł w skład Zarządu Zakładu Kąpielowego. W ramach swoich obowiązków, w związku z zależnością stężania solanki od warunków atmosferycznych, prowadził obserwacje meteorologiczne: kierunku i siły wiatru, opadów, zachmurzeń. Na łamach czasopism medycznych ogłaszał prace z balneologii oraz artykuły dotyczące praktyki lekarskiej w Ciechocinku.