Zamieszki te zostały stłumione przez nowojorską policję, przyczyniły się jednak do wzrostu popularności ich organizatora Marka Rudda (lokalnego przywódcy SDS), który stał się jednym z głównych działaczy organizacji, jeszcze bardziej ją radykalizując. Wreszcie latem 1969 r. podczas zjazdu w Chicago większość członków wystąpiła z SDS i założyła radykalną lewicową organizację „Weatherman” działającą w podziemiu.
Inną politycznie zaangażowaną organizacją studencką była utworzona 1 stycznia 1968 r. przez Jerry’ego Rubina i Abbiego Hoffmanna radykalna i rewolucyjna Youth International Party, której członkowie określali się jako yippies.
Nowa lewica
Pod koniec lat pięćdziesiątych XX w. w środowiskach studenckich zaczął powstawać nowy typ ruchów lewicowych. Ruchy te były określane jako „nowa lewica”, w celu odróżnienia ich od tradycyjnej, „starej lewicy”. Do starej lewicy zaliczano środowiska odwołujące się do tradycyjnego odczytania myśli marksistowskiej i socjalistycznej. Kładła ona nacisk na kwestie ekonomiczne, takie jak poprawa warunków życia klasy robotniczej, problem konfliktu klasowego czy egalitarnego postępu społecznego.