Ten zespół dał początek dwóm liniom rozwoju: linii grupy Soft Machine (powstałej w 1966) i linii grupy Caravan (powstałej w 1968). Linia Soft Machine dała takie zespoły jak: Gong (1968), "Just Us" (1969), "Kevin Ayers & the Whole World" (1970), "Matching Mole" (1971), "Second Vision" (1980), "The John Etheridge-Ric Sanders Group", itd. Grupa Gong wyłoniła z siebie ponad piętnaście pokrewnych zespołów, m.in.: "Daevid Allen & Friends" (1971), "Paragong" (1973), "Daevid Allen & Eutherpe" (1976), "Vive Gong" (1977), "Planet Gong" (1978), "Mother Gong" (1978), "Pierre Moerlen's Gong" (1978), "New York Gong" (1979), "Invisible Opera Company of Tibet" (1987), "Gongmaison" (1989), "The Magick Brothers" (1989), "Shapeshifter Gong" (1991), "Goddess Trance" (1996), "Brainville" (1998), "University of Errors" (1998), "Gong Trio" (1999), "Gong Matrices" (1999) i "Acid Mothers Gong". Kevin Ayers prowadził następujące zespoły: "Kevin Ayers & Archibald" (1972), "Kevin Ayers & Decadence" (1972), "Kevin Ayers & the Soporifics" (1974), "Kevin Ayers Band" (1976), "Sunshine", itd.
Druga linia rozwoju Druga główna linia rozwoju zaczęła się grupą Brunos Blues Band w 1966 r. Prowadziła ona przez grupy Delivery (powstałą w 1968) i D.C.