Resuscytacja krążeniowo-oddechowa, RKO – zespół czynności stosowanych u poszkodowanego, u którego wystąpiło nagłe zatrzymanie krążenia, czyli ustanie czynności serca z utratą świadomości i bezdechem. Celem resuscytacji jest utrzymanie przepływu krwi przez mózg i mięsień sercowy oraz przywrócenie czynności własnej układu krążenia. Natychmiastowe rozpoczęcie resuscytacji przez świadków zdarzenia zwiększa prawdopodobieństwo przeżycia trzykrotnie.
W skład resuscytacji krążeniowo-oddechowej wchodzą: Podstawowe zabiegi resuscytacyjne () – () Zaawansowane zabiegi resuscytacyjne () – ().
Łańcuch przeżycia Nagłe zatrzymanie krążenia (NZK) jest główną przyczyną śmierci w Europie. Aby skutecznie zwiększyć szanse poszkodowanego na powrót spontanicznego krążenia, należy stosować następujące zasady: Wczesne rozpoznanie zatrzymania krążenia – obejmuje rozpoznanie zatrzymania krążenia: bezdech, utrata przytomności oraz szybkie wezwanie pomocy, dzwoniąc pod numer telefonu 112 lub 999. Wczesne podjęcie RKO przez świadków zdarzenia – jeżeli świadkowie zdarzenia natychmiast podejmą resuscytację, można podwoić lub potroić szanse na przeżycie. Wczesna defibrylacja – może skutkować przeżywalnością nawet 50-70%.