Został później przeniesiony do Europy, gdzie dowodził VII Korpusem podczas inwazji aliantów na Normandię i dalej na froncie zachodnim do końca II wojny światowej w Europie w maju 1945 roku. Collins został wybrany na to stanowisko przez gen. por. Omara Bradleya, który przed wojną służył z Collinsem w Szkole Piechoty Armii Stanów Zjednoczonych, a następnie dowodził 1 Armią w Anglii, zastępując gen. mjr. Roscoe B. Woodruffa, pierwszego dowódcę VII Korpusu i jednego z kolegów Bradleya z West Point. Woodruff był starszy od Collinsa, ale nie miał doświadczenia w operacjach desantowych. Collins został mianowany po krótkiej rozmowie z Bradleyem i gen. Dwightem Eisenhowerem, Naczelnym Dowódcą Sił Sojuszniczych, na temat jego doświadczeń bojowych, w której Collins podsumował swoją taktykę w walkach na Pacyfiku, mówiąc, że zawsze starał się zdobyć wyżej położony teren podczas ataku. Bradley zwrócił się wtedy do Eisenhowera, twierdząc, że Collins „mówi w naszym języku”. Tak w wieku 47 lat Collins stał się najmłodszym dowódcą korpusu w Armii Stanów Zjednoczonych. Wśród jednostek służących pod dowództwem Collinsa w Normandii była doświadczona 82 Dywizja Powietrznodesantowa, dowodzona przez gen. mjr.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Joseph Lawton Collins · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.