Kabardyjska Dywizja Konna (ros. Кабардинская конная дивизия, Kabardinskaja konnaja diwizija) – kawaleryjska jednostka wojskowa białych podczas wojny domowej w Rosji
Historia W sierpniu 1918, podczas antybolszewickiego powstania na północnym Kaukazie, została przez księcia Zaurbeka A. Dautokowa-Sieriebriakowa sformowana ochotnicza jednostka wojskowa pod nazwą Oddziału Wolności, złożona z Kabardyjczyków. Po zajęciu Kabardii przez wojska bolszewickie i ich sojuszników Oddział wycofał się na Kubań, gdzie w grudniu 1918 rozkazem gen. Antona I. Denikina na jego bazie utworzono Samodzielną Kabardyjską Brygadę Konną.
Składała się ona z 1 i 2 Kabardyjskich pułków konnych, liczących po ok. 350 ludzi. Na czele Brygady stanął książę płk (potem generał major) Fiodor N. Bekowicz-Czerkasski, zaś szefem sztabu został płk Iwan N. Bielikow. W marcu 1919 r. 2 Kabardyjski pułk konny został włączony w skład nowo sformowanej Mieszanej Górskiej Dywizji Konnej. Wiosną 1919 r. utworzono 3, 4 i 5 Kabardyjskie pułki konne oraz terecką baterię artylerii konnej (4 lekkie działa). 3 września tego roku Samodzielna Kabardyjska Brygada Konna została rozwinięta w Kabardyjską Dywizję Konną. W jej skład wchodziły 1, 2, 3 i 4 Kabardyjskie Pułki Konne oraz dwa dywizjony artylerii konnej. Później został sformowany 5 Kabardyjski Pułk Konny.