Wybudowana w 1933 z punktem krytycznym 90 m, w 1935 powiększonym do 106 m, a w 1941 do 120 m; Renabakken w Renie (Norwegia) – wybudowana w 1934 z punktem krytycznym 90 m; w (Norwegia) – wybudowana w 1934 z punktem krytycznym 90 m; Große Olympiaschanze w Garmisch-Partenkirchen (Niemcy) – wybudowana w 1934 z punktem krytycznym 80 m. Dopiero na XIV kongresie narciarskim w Garmisch-Partenkirchen tuż przed zimowymi igrzyskami olimpijskimi 1936 dopuszczono skocznie 80-metrowe jako obiekty rywalizacji międzynarodowej; Vikersundbakken w Vikersundzie (Norwegia) – wybudowana w 1936 z punktem krytycznym 90 m. Po przebudowie w 1965 punkt krytyczny powiększono do 144 m, dzięki czemu skocznia mogła ponownie zostać zaliczona do grona „mamutów”, a później otrzymać homologację; Hochkönigschanze w Bischofshofen (Austria) – wybudowana w 1947 z punktem krytycznym 90 m; skocznia Kasztak w Krasnojarsku (Rosja) – wybudowana w 1974 roku z punktem krytycznym 132 m.