Dało mu to miano najbardziej znienawidzonego człowieka w Anglii („best hated man in England”). W 1796 r. zmienił okręg wyborczy na Boroughbridge. W 1799 r. otrzymał stanowisko przewodniczącego Sądu Spraw Pospolitych. Otrzymał również tytuł 1. barona Eldon i zasiadł w Izbie Lordów.
Na czele Sądu Spraw Pospolitych stał do 1801 r., kiedy to otrzymał stanowisko lorda kanclerza w gabinecie Addingtona. Pozostał na tym stanowisku, kiedy w 1804 r. na stanowisko premiera powrócił William Pitt. Po śmierci Pitta w 1806 r. premierem został lord Grenville, a Eldon znalazł się poza gabinetem. Po upadku rządu Grenville’a w 1807 r. Eldon przez kolejnych 20 lat był Lordem Kanclerzem w gabinetach księcia Portland, Spencera Percevala i lorda Liverpoola. W 1821 r. otrzymał tytuły hrabiego Eldon i wicehrabiego Encombe.
Lord Eldon był przeciwnikiem wszelkich pomysłów reformatorskich, które uważał za zgubne dla kraju. Sprzeciwiał się także równouprawnieniu katolików i kiedy w 1827 r. na czele rządu stanął zwolennik emancypacji George Canning, Eldon podał się do dymisji. Nie otrzymał stanowiska w torysowskich gabinetach Wellingtona w 1828 r. i Peela w 1835 r. Eldon ostatni raz przemawiał w parlamencie w lipcu 1834 r.