Edward Dunin-MarkiewiczW ewidencji wojskowej figurował jako Edward I Markiewicz w celu odróżnienia od dwóch innych oficerów noszących to samo imię i nazwisko, w tym kpt. int. Edwarda II Markiewicza (1899–1944). (ur. 17 lipca 1893 w majątku Czudnica, zm. 21 listopada 1977 w Warszawie) – rotmistrz Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Edward Dunin-Markiewicz urodził się 17 lipca 1893 roku w majątku Czudnica, w powiecie rówieńskim, w rodzinie Jana (1851–1914) i Nimfy z Abakanowiczów (1861–1919). Ukończył szkołę realną w Moskwie, studiował na wydziale rolnym UJ. Przed I wojną światową działał w Związku Postępowej Młodzieży Polskiej. Od 3 stycznia 1915 roku pełnił służbę w szwadronie kawalerii Legionu Puławskiego, a następnie w 1 pułku Ułanów Krechowieckich. W okresie od stycznia 1916 do 1 stycznia 1917 roku był słuchaczem kursu oficerów kawalerii w Idrzowietyrodzu. Po ukończeniu kursu powrócił do pułku i awansowany został na podporucznika. Od 10 lipca do 3 września 1918 roku był więziony przez bolszewików. 3 listopada 1918 roku przyjęty został do Wojska Polskiego i przydzielony do odtworzonego 1 pułku Ułanów Krechowieckich. 31 grudnia 1918 roku został ranny w czasie walk pod Przemyślem. 20 lipca 1919 roku mianowany został dowódcą plutonu osłony Naczelnego Wodza.